Ο χρόνος που πέρασε για μένα....
…είχε μέσα του δύο πολύ διαφορετικές πλευρές.
Δύο πλευρές αντίθετες και αντιφατικές.
Από τη μία, να ζεις, να υλοποιείς, να πραγματοποιείς, να δημιουργείς, να προχωράς.
Να λες επιτέλους: όλα πάνε καλά.
Και από την άλλη πλευρά της όχθης, να βιώνεις κάτι τρομακτικό και τραγικό.
Κάτι που φοβόσουν σε όλη σου τη ζωή.
Να χάνεις τον πιο αγαπημένο σου άνθρωπο.
Το παράδειγμά σου.
Τον φάρο σου.
Ακόμα και σε εκείνη την τόσο σκοτεινή στιγμή, προσπάθησα με όλη μου τη δύναμη να κρατήσω τη χαρά.
Μην τυχόν και μου ξεγλιστρίσει. Προσπάθησα να τη φροντίσω, να την προφυλάξω, να μην τη χάσω.
Την κρατούσα με τα δύο μου χέρια, μην τυχόν φύγει και δεν ξαναέρθει.
Μην τυχόν περάσει ο χρόνος και χαθεί — όπως χάνομαι κι εγώ, όπως χανόμαστε όλοι μας.
Και προσπάθησα να το κάνω αναπτύσσοντας την ευγνωμοσύνη μου.
Ευγνωμοσύνη που τον είχα στη ζωή μου.
Για όλα όσα μου πρόσφερε.
Για όσα μου έμαθε.
Για όσα μοιραστήκαμε.
Κι όμως, όσο κι αν προσπαθούσα, επέστρεφα — έστω για λίγα λεπτά, όσα μου επέτρεπα — σε εκείνη τη βαθιά ερώτηση:
Γιατί τώρα;
Φυσικά και είχα απαντήσεις.
«Γιατί αυτή είναι η ζωή».
Όμως μέσα μου υπήρχε κάτι που έχανα.
Κάτι που χρειαζόμουν.
Κάτι που ήξερα πως ήταν απαραίτητο για να συνεχίσω να υπάρχω.
Και αυτό που είχα χάσει… ήταν η πίστη.
Γιατί η πίστη — όπως κι αν τη νοηματοδοτήσει ο καθένας — είναι ίσως η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη που έχουμε.
Και ένα εξαιρετικά ισχυρό θεραπευτικό εργαλείο.
Στην ψυχοθεραπεία, η πίστη μπορεί να λειτουργήσει ως εσωτερικός πόρος νοήματος, ελπίδας και αντοχής.
Πίστη σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό μας — είτε αυτό λέγεται ζωή, νόημα ή εσωτερική δύναμη.
Πίστη στη δυνατότητα της αλλαγής.
Πίστη ότι «δεν είμαι μόνος».
Πίστη ότι ο πόνος έχει — ή μπορεί να αποκτήσει — νόημα.
Η πίστη λειτουργεί συχνά ως ένα εσωτερικό καταφύγιο, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει έλεγχος.
Μειώνει την υπαρξιακή αγωνία και ενισχύει την ελπίδα.
Όχι ως άρνηση του πόνου.
Αλλά ως τρόπος να τον αντέξουμε.
Η πίστη, ως εσωτερική στάση ζωής, θεραπεύει όταν ενσωματώνεται — όχι όταν χρησιμοποιείται για να αποφύγουμε τη σύγκρουση με τα δύσκολα συναισθήματα.
Όπως λέει και ο Irvin Yalom, η υπαρξιακή αγωνία δεν «λύνεται».
Αντέχεται.
Και η πίστη μπορεί να είναι ένας από τους τρόπους για να την αντέξουμε.
Η πίστη γεννά την αντοχή.
Και η αντοχή μας επιτρέπει να συνεχίζουμε — ακόμα και όταν ο δρόμος σκοτεινιάζει.
Φιλικά, Έλενα.